25 listopada

25/11/2012

Nie otwieram się przez bardzo długi czas, ludzie się niecierpliwią i dają spokój. A ja zostaję z poczuciem odrębności i samotnością. Moja wina.

Cały czas czuję się nieprzygotowana. Do szkoły, do życia, do kontaktów interpersonalnych, do bycia sobą. W wieku 13 lat miałam poważny kryzys tożsamości (chyba jak większość), po jakimś czasie mi przeszło, a teraz znowu czuję się nijako. Czy to kiedykolwiek mija? Czy ludzie do końca życia się zastanawiają kim są?

Przed Snem

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: